Slaaptekort en te drukke dagen

De afgelopen week is echt bizar geweest, denk dan aan uren van 14 uur school en 5 uur slaap. Oef, het is best pittig. Het is wel grappig, mijn horoscoop voor vandaag zei (niet dat ik er in geloof) ook dat er extreme dingen van me worden verwacht de aankomende tijd (waarom klopt het nou altijd?!).
Maandagavond 14 maart waren de afstudeervoorstellingen van de laatste jaars, alleen het idee al dat wij als klas daar volgend jaar staan is te gek voor worden. Hoe dan, kan ik dat wel, wat moet er allemaal gebeuren enzovoort, enzovoort. Het heeft wel m’n ogen geopend trouwens, allemaal gave ideeën met wat ik zou willen en wil gebruiken. Na de zomervakantie moeten we concepten gaan inleveren voor het afstudeer traject. Spannend!

Dinsdag 13 maart was er een open dag van Landstede, wij als pr team moesten 3 shifts van een paar liedjes opvoeren. De eerste shift waren er 2 mensen, de 2e ronde waren er 3. Echt een beetje zielig, gelukkig mochten we de laatste shift vrienden/familie uitnodigen om te komen kijken. Aangezien dit waarschijnlijk het laatste optreden zou zijn had ik gevraagd aan mijn vrienden of ze misschien wilde komen kijken, en dat kwamen ze! Met z’n 5e kwamen ze naar Zwolle toe, fantastisch! Op 1 of andere manier vind ik het dan zo spannend ineens, ik begrijp dat echt niet van mezelf. Ik was helemaal aan het trillen en gek aan het doen. Ik was zelfs pasjes vergeten, hoe krijg ik het voor elkaar! Ik was al blij dat ik hoorde dat ze het leuk vonden. Daarna heb ik ze een kleine (het is niet zo groot) rondleiding gegeven door onze school, waar natuurlijk Jorrit iedere piano moest gebruiken die er stond en mijn klasgenoten vol met bewondering daar naar keken. Waar ik Ruben en Coen een paar dansjes leerde uit het optreden en voor de rest was het harstikke lachen. Natuurlijk moesten ze Zwolle nog even zien en nam ik ze mee, tip: benoem mij niet als reisleidster want dat komt niet echt goed. Hebben nog een drankje gedaan bij Blij, verder een rondje gelopen en terug de auto in. Ik ga maar niks zeggen over het feit dat ze perse naar de Macdonalds moesten en ik zwaar in slaap viel in de auto.

Voordat we de stad in gingen was ik mijn telefoon kwijt geraakt, mijn hele tas uitgestald in de achterbak van de auto, geen telefoon. Toen werd Jorrit gebeld door mijn telefoon, leuk feitje: Naomi (reisgenootje) en ik zaten terug in de trein naar huis op een dag, en ik was in slaap gevallen. Daar moest ze een foto van maken en dat op snapchat zetten (thanks, love you too). Toen ik dat tegen Jorrit zei kwam hij terug van ‘give me those pictures’ bla bla bla, met zijn telefoon nummer erbij. Dus ik stuurde dat telefoon nummer naar Naomi, alleen ze had de foto’s niet opgeslagen dus had er niks aan. En daardoor had ze het telefoon nummer van Jorrit zodat ze hem kon bellen om te zeggen dat zij mijn telefoon had. En terug naar het verhaal, dus ik was mijn telefoon kwijt. Werd Jorrit gebeld door Naomi ‘ja, ik heb Meg haar telefoon’ AHA! Daar was die gebleven dus, had ik mijn telefoon blijkbaar achter in de coulisse gelaten van het theater. Ik ben zo’n sukkel af en toe.
Dus vanochtend toen ik mijn normale routine deed, en ik dit keer geen telefoon had om me af te laten leiden van de routine had ik ineens zoveel tijd en rust. Ik heb zelfs mijn kamer opgeruimd, want met dit soort dagen is het letterlijk alles van je af gooien zodat ik het de volgende ochtend kan oprapen en het niet hoeft te zoeken. Alvast mijn tas ingepakt én beneden neer gezet voor als ik vanavond naar mijn vader ga. En zo heb ik alles een beetje weer op een rijtje, hé dit voelt goed. Terwijl ik dit zo schrijf zit ik ook in de trein, en heeft Naomi net mijn telefoon terug gegeven. Ik heb alleen even gekeken of ik een belangrijk mailtje/sms je heb gekregen en toen die stoorzender weer terug in mijn tas gestopt. Ik heb besloten dat als ik klaar ben met school, wat vandaag gelukkig maar tot 16.00 duurt, mijn telefoon weer pak. Ik wil er echt van af kicken want het is gewoon niet gezond. Wanneer ben ik veranderd in een wandelende telefoon vraag ik me af, aan de andere kant. Iedereen doet het, je steekt elkaar aan denk ik. Het lijkt wel alsof iemand daarboven tegen mij zei, open je ogen is je kan ook zonder.

En nu staar ik uit het raam van de trein, recht voor me zit ik de zon opkomen. Prachtig, we zijn bijna op de brug, wat betekent dat we over 5 minuten binnen komen op het station. Ik moet vandaag met de bus doordat we gister met de auto gingen, helemaal niet erg eigenlijk. Ik was waarschijnlijk in slaap gevallen op de fiets. We beginnen straks met Hip-hop, zangles, pianoles, klassiek ballet en tap.

Prima dagje, maak jij er iets moois van vandaag?

Good luck
Love always,
Meg

Misschien vind je dit ook leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *