Romeo en Julia

Op woensdag 16 december stonden wij in De Spiegel in Zwolle, met kriebels in de buik want dit was de dag dat we de kerstvoorstelling gingen opvoeren! Al een aantal weken zijn we hier voor aan het repeteren, dag in dag uit. Van 9 uur in de ochtend tot 8 uur in de avond. Lange dagen kan ik je vertellen. Aanleren, cleanen en nog meer cleanen. Want het kan altijd beter!

Ik had de eer om mezelf te noemen als een Auditiedanser, dit houdt in voor bepaalde dansen in het stuk moest je auditie doen om in aanmerking te komen. Bijna de hele academie deed mee (50 mensen ongeveer) en na de eerste ronde werden dat er al 30 (en ik kwam door!), daarna 20 en er zouden nog 10 afvallen en dan zou je weten of je er bij zat ja of nee. Ja hoor, mijn naam werd geroepen. Iedere vrijdag daarna gingen we met z’n 10e oefenen. Zwaar, gaaf, fantastisch het kwam er allemaal in voor. Toen zag ik al dat het echt wel gaaf werd!

De dinsdag voor de grote dag gingen we het theater in. Iets wat ik nooit zal vergeten is dat we onze fietsen kwijt moesten, maar uh waar? Voor ons fietste (gelukkig!) een meisje die er uit zag alsof ze de weg wel wist en ze ging een trap af met haar fiets. Dus die volgde we, kwamen we in de kelder uit waar je jouw fiets kon neer stallen! WOW. Ik was best onder de indruk!

We liepen het theater in, kleedkamers waren verdeeld en wij namen de achterste. Even voor het beeld, het waren dus spiegels met echt van die lampjes! Ik voelde me een super ster. Heerlijk! Spulletjes neergelegd en besloot op om verkenningstocht te gaan. Ik maakte de stage deuren open en zag me daar toch een podium, de steigers stonden al helemaal op hun plek en de technici was bezig om de headsetters te checken of alles wel goed zat.

Die dag gingen we vooral spacen, dit houdt in dat je op de goede plekken word gezet met het licht erbij. Een enorm lange dag waar je veel opnieuw moest doen, want ja je moet het wel weten als straks de voorstelling is! Rond een uur of 6 werd er geroepen dat het pauze was, je wilt niet weten hoe dat ging! ‘Jongens, jullie hebben nu pauze om 18.45 verzamelen’ *MEG SPRINT IN DE RICHTING VAN HET KEUKENTJE*

Ik had van mijn moeder avond eten mee gekregen die ik moest opwarmen in het theater, maar iedereen die doet dat in feite dus het was echt rennen voor je leven om je op tijd in de rij aan te kunnen sluiten zodat je niet 20 minuten moet wachten voor je eten. Ik was nummer 4! Ik vond dat ik het goed had gedaan.
Na het eten gingen we weer verder met cleanen en spacen en toen zat de dag er alweer op!

Het is woensdag ochtend, ik pak mijn spullen (voornamelijk eten en spelletjes), kleedde me om in net iets netter dan m’n pyjama (het was alsnog een tokkie 2.0 outfit) en ik was ready to go! Op naar het theater, helaas voelde ik al een beetje dat ik hartstikke ziek aan het worden was. Ik had er dinsdag ook al erg veel last van en toen ik er eenmaal was kwam het ook echt helemaal over me heen. Buikpijn, enorme keelpijn, hoofdpijn.. ik kan nog wel even door gaan zo! Maar goed, knoppie om gezet en door met die hap. Spulletjes weer neergelegd (het totaal aantal eten was echt om te schamen) en het feest kon beginnen. Ik wist al van dinsdag dat het ook veel wachten zou zijn (dat was dus inderdaad ook echt zo) en ik had mijn kleurboek mee genomen zodat ik me kon vermaken. Dus het was hallo potloden, toedeloe wereld (stiekem genoot ik er iedere seconde van). Toen we klaar waren met de laatste dingentjes spacen en cleanen was het tijd om wat te gaan eten (ik was dit keer als eerst bij de magnetron!) en je gaan opmaken voor de show. Heerlijk mama’s selfmade lasagne en daarna in de make’up. Ik had een hele grote wing gemaakt en dat met zwarte oogschaduw aangezet. Ik voelde me net de zwarte zwaan van Black Swan (HIHI!).

De klok begon steeds meer richting de 8 uur te slaan wat betekende dat het bijna showtime was! Alles lag klaar en het was tijd om op het podium te gaan, ik hoorde al mensen rustig binnen druppelen. De kriebels kwamen nu wel een beetje hoor, de stem op de band klonk of iedereen zijn mobiele telefoon wilde gaan uitzetten en dat de voorstelling gefilmd zou worden die je kon kopen in de foyer. Het combo begon te spelen, SHOWTIME!

In de eerste akte moesten we 4 hele heftige dansen uitvoeren, toen het was afgelopen moest ik echt m’n adem proberen terug te vinden. Zoveel adrenaline, zoveel passie. Oh wat voelde het heerlijk. En voor ik het wist waren we bij het applaus beland. Heel cool, als auditiedanser hadden we ons eigen applaus! Dat was best wel gaaf.

En dat was het dan! Omkleden, 3 tassen vol met troep naar de foyer op m’n rode hakken om mijn familie op te wachten. Stonden ze daar met bloemen, dat is wel iets waar ik nooit aan zal wennen. Met open armen werd ik verwelkomt, afscheid genomen van het prachtige theater en in de auto viel ik al heel snel in slaap. Een prachtige ervaring rijker!

Ben jij fan van musical?

Good luck
Love always,
Meg

Misschien vind je dit ook leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *