Ik zie je wel

Terwijl ik samen met mijn familie op de pier van Port Elizabeth loop zie ik een jongetje. Ik gok negen jaar oud. Hij loopt helemaal alleen en ik besluit om hem een poosje te volgen.

Ik zie hem om hem heen kijken en vervolgens uit prullenbakken eten zoeken, hij at restjes van KFC en Macdonalds. Ik had wel eerder zwervers gezien in Budapest, maar een klein jochie vond ik ineens heel anders.

Daarna liep hij door, maar stond stil bij een strandtent. Er lagen allemaal kussens en dekens op de bankjes. Hij keek even om zich heen, kroop onder het hek en nam een dekentje mee. Huppelend liep hij door, trots op zijn buit. Ik moest lachen, ik weet niet waarom want zo grappig was het niet.

Ik liep hem achter aan om te kijken wat hij nog meer zou doen, hij dronk wat uit een fonteintje en liep naar het strand. Hij kroop onder de brug, legde zijn dekentje klaar en ging liggen. Dat was het.

Ik ben er niet naar toe gegaan, wat ik misschien best had kunnen doen. Wat had ik voor hem kunnen doen, geld geven zou vast niet slim zijn en nou mee nemen naar het hotel waar wij zaten leek me ook niet de beste optie.

Het gaat je goed jochie, maak er wat moois van.

Afrika is mooi, maar niet alles is mooi. Heel veel dingen zijn ook heel lelijk en dat was dit ook. Gek, heel gek. Het ene moment zie je de mooiste huizen en nog geen 100 meter zie je huisjes gemaakt van plastic tassen, platen en alles wat ze hebben kunnen vinden.

Weet je wat ik zo bijzonder vind, de mensen daar zijn allemaal vrolijk. Ik heb nog niemand gezien die daar niet vrolijk rondliep, ga je naar de andere kant. Serieuze blikken, fronsend en in zichzelf. Blijkt maar weer, dat je niet geld nodig hebt om een gelukkig mens te zijn.

Het is ook wat he, het leven.
Nu ga ik er weer vandoor, tot ooit!

Goodluck
Love always,

Meg

Misschien vind je dit ook leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *