A girl like her

Ik heb de documentaire A Girl Like Her gezien, gaat over een meisje die zo gepest word
dat haar beste vriend besluit om alles te filmen. Op een gegeven moment pleegt dat
meisje zelfmoord en haar beste vriend brengt dan alles naar buiten. Echt heel erg
heftig, maar het is wel de waarheid. Het is de absolute waarheid, want zo
gebeurd het ook. Van die kleine dingentjes, die misschien niet zo heel erg zouden
opvallen door leraren, leerlingen of wie dan ook. Maar heftig genoeg voor het
slachtoffer. In de film word aan 1 van de leraressen gevraagd, ‘hebben jullie ook
een pestprotocol?’ Waarop de lerares lacht, de vrouw wie het vroeg was echt
heel erg verbaasd en vroeg: ‘Is dit grappig?’ Waarop de lerares zegt:
“ja, of nee sorry. Maar ja we hebben een pestprotocol, maar alsof dat werkt!’
Sorry wat ging er door mijn hoofd heen, dat protocol is er speciaal voor mensen die
hulp kei en keihard nodig hebben en jij gaat zeggen dat het toch geen zin heeft?!
Waarom, nee waarom doe je er dan niks aan. Waarom maak je dat protocol dan
niet beter. Ik begrijp dat niet, dat is zo frustrerend.

Want het is echt waar, als maar 1 iemand vertelt over dat het persoon zelf of iemand
anders gepest word ben jij de pineut. Zo werkt het nou eenmaal, pesters zoeken mensen
waarvan ze weten dat ze een goed doelwit zijn. Een zwakke schakel. En wat ze vertellen
de mensen die pesten zijn waarschijnlijk de mensen die het meest gekwetst zijn.
Deze mensen hebben juist hulp nodig, ze kunnen het waarschijnlijk hard gebruiken.
Ze worden niet gehoord, zijn gekwetst en uiten het op deze manier. Niet de goede
manier, echt absoluut niet de goede manier. Maar laten we ze niet vergeten.

Het meisje die de pester speelde krijgt dan ook later de beelden te zien wat ze allemaal
gedaan heeft, dan barst ze ook helemaal en vertelt ze dat nooit iemand naar haar
luistert. Dat ze hulp nodigt heeft, dat heeft voor mij wel echt effect gehad.
Zelf ben ik ook gepest geweest, en vanuit huis kreeg ik al snel genoeg mee dat zij
er gewoon niks aan konden doen. Dat ze het zelf het meest moeilijk hadden, dus
probeer ze te accepteren en lief te hebben. Destijds kon ik dat niet, omdat ze mijn
leven helemaal naar de afgrond duwde. Maar nu, nu begrijp ik het. En als ik ze over
straat zie lopen snap ik heel goed wat ze hebben meegemaakt. Ik voel me soms bijna
schuldig over dat ik ze niet geholpen heb, want het heeft mij alleen maar
sterker gemaakt, en hun zwakker. Dat is in alles te zien, in wat ze nu studeren, in
hoe ze zich nu gedragen (nog steeds zo kinderachtig). Ik oordeel ze niet, maar
ik blijf het altijd wel zo typisch vinden. Op de middelbare school klonken ze allemaal
zo volwassen, en alsof ze alles wisten. En als ik ze nu zie staan ze echt stil, en is het mijn
moment om te stijgen. Ik ben er alleen maar beter uit gekomen, dus bedankt.

De film staat op Netflix, het is echt een aanrader!

Goodluck
Love always,
Meg

Misschien vind je dit ook leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *