Ziplinen in Port Elizabeth! – 24 days of South-Africa

Het is heel gek om weer internet te hebben, ik weet niet of ik het wel fijn vind ja of nee. Toen ik op accepteren van de wificode klikte en de berichtjes binnen stroomde van de afgelopen dagen (het waren er bijna 2000) vond ik het eerst leuk, wauw! Maar niet heel erg veel later toen ik alles had afgewerkt en iedereen had laten weten dat ik nog leefde vond ik er geen reet meer aan. Dus joepie, je leeft nog en je hebt foto’s laten zien waar je bent en hoe prachtig het is (het is hier echt prachtig) en nu weet iedereen dat, en ook iedereen gaat vrolijk door met zijn leven. Het heeft geen toegevoegde waarde, helemaal niet belangrijk eigenlijk. Tuurlijk, het was heerlijk om even met mijn moeder te kletsen over de dingentjes hier, en om een reactie te krijgen van de liefde gaf me ook een warm gevoel. Alleen nu wacht ik tot de liefde antwoord, en check ik om de 15 minuten mijn telefoon. Puur omdat ik weet dat ik verbonden ben en ik weet dat er dus berichtjes op mijn telefoon zouden kúnnen staan. Nog geen 24 uur geleden bevond mijn telefoon zich onderin mijn tas, niet aangeraakt, er was 2 procent van de batterij verbruikt en dat was het. Ik maakte er af en toe een foto mee, of zette de foto’s van mijn camera over naar mijn telefoon waar ik er een paar van bewerkte omdat ik dat leuk vond en toen ging die weer terug naar de onderkant van mijn tas. God dat was lekker. Dan kan je zeggen, dan doe je dat toch weer, ja dat klopt. Het is meer het weten dat ik verbinding heb. Ik weet dat het er is en nu kan ik dat stomme ding niet meer weg leggen. Pure verslaving, echt pure verslaving.

Ik moet wel toegeven, ik ben blij dat ik toch stiekem mijn laptop heb meegenomen. Ja echt. Namelijk wat ik nu schrijf ga ik online gooien op mijn blog en via Facebook vertel ik mijn wereld dat ik dit aan het doen ben. Ik denk dat het meer is dat ik via mijn laptop niet direct kan communiceren, eerst moet de laptop aan, wachtwoord invoeren, wificode instellen, heel veel geduld hebben want dit ding is eenmaal niet zo snel en dan heb ik toegang tot de wereld. Via mijn telefoon gaat het allemaal rats rats rats en daar is de wereld! Daarom plaats ik dit ook op mijn stukje internet, wat ook geldt voor de video’s die online komen op Samen met Meg (YouTube). Het voelt anders.

Genoeg gebrabbel over internet. Hoe is het met jou? Hoe is het in Nederland? Oeps sorry als je niet in Nederland woont, waar woon je? En hoe is het daar?

Op dit moment zitten wij in Plettenberg Bay, in een prachtig huis (je kan het bijna villa noemen). Morgen gaan we de stad ontdekken en genieten van al het moois hier. Het is heerlijk hier in Zuid-Afrika. Anders dat wel! De mensen zijn hier zó aardig, heel sociaal ook. Helaas heerst er zoveel criminaliteit en vind ik het typisch dat ik alleen donkere mensen hard zie werken en de witte mensen zijn vaak de directeur of de leiding. Ergens vind ik het gewoon een raar idee en weet ik niet of alles wel eerlijk gaat. Toch blijft iedereen lachen en wilt iedereen je helpen met de kleinste dingen. Heel gek is dat.

Gisteren zijn we gaan ziplinen van een hele hoge berg! Dat was gaaf, wat een kick zeg. In Port Elizabeth is niet heel veel te doen zelf, we zijn nog naar het strand geweest. Ik ben er zelfs in geweest, brr het was koud, maar zeker niet verkeerd. Heerlijk zand tussen je tenen voelen, dat voelde zo vrij! Vanmiddag zijn we met de auto van Port Elisabeth hier naar Plettenberg gereden waar we ondertussen even gestopt zijn voor een heerlijke lunch. Vraag me niet hoe het heette want dat ben ik allang vergeten, maar het eten was er zoo goed. Dat is het hier overal trouwens, goedkoop en heel HEEL HEEL lekker! Ook voor de vegetarische mensen onder ons, waar ik heel blij mee ben haha!

Lieve jij, ik ga deze blogpost afsluiten. Maak er een mooie dag van!

Good luck
Love always,

Meg

 

Misschien vind je dit ook leuk!

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *